Sjoerdzki's Weblog

Het woord ‘Skål’ en het geklingel van glazen echode nog rond in mijn schedel toen ik vanmorgen om half tien de deur achter mij dichtdeed. Ik was op weg naar mijn eerste voetbalwedstrijd in het buitenland; ik werd gepresenteerd als de nieuwste aankoop – en tevens doelman – van Aaben Modus, het schoolvoetbalteam van journalistiekfaculteit alhier. Ik heb het geweten.

Na een wel heel erg gezellige en niet geheel bierloze barbeque op vrijdag en een schoolfeest op zaterdag (the beer fridge is over there, you just take whatever you like)  trad ik aan met tien anderen die minstens zo’n leuk weekend hadden gehad. Helaas voor ons was de tegenstander fit, en hadden ze er zin in vandaag.

Om een lang verhaal kort te maken: we hebben overtuigend verloren.

Maar goed, nieuwe ronden nieuwe kansen, en gedane zaken nemen geen keer. De prijzen zijn hier dusdanig hoog dat mij op het hart werd gedrukt toch zeker nog een biertje uit de ‘free fridge’ te nemen, dus deed ik wat mij verteld werd en was ik mijn handen in onschuld.

Oh ja, niet dat jullie denken dat ik alleen maar aan het feesten ben hier in Denemarken, want hier gebeuren ook serieuze zaken. Zo heb ik morgenochtend om 10:00 de eer om door Danmarks Journalisthøjskolen te worden ontvangen voor mijn introductieweek. Hier ga ik mijn voornamelijk Australische klas leren kennen, drie uur non-stop Deens leren en naderhand een plant kopen voor in mijn kamer, want een beetje zuurstof kan nooit kwaad. Vol aan de bak dus!

Foto’s en video’s zullen eventjes niet in dezelfde mate verschijnen als de laatste dagen, de batterijen van mijn camera zijn leeg en het blijken toch geen oplaadbare te zijn, en batterijen zijn hier nogal prijzig. Jullie houden ze tegoed!

“Als ik dit overleef, schrijf ik er iets over.”

Dit schoot door mijn hoofd terwijl ik aan de (voor mijn gevoel) langste helling van Denemarken, de Viborgsvej begon. Niet dat ik die kant uit moest, maar wist ik veel?

Ik was verdwaald.

Vanmorgen werd ik wakker met het briljante idee om vandaag eens zoveel mogelijk uit mijn dag te gaan halen. De lijst was als volgt:

– Me laten inschrijven voor de Deense staat
– Boodschappen doen
– De omgeving beter leren kennen

Maarrrr…. Dit alles zou per fiets geschieden, en dat is best een dapper voornemen, al zeg ik het zelf.

Even voor de duidelijkheid: ik zit in het noordelijke deel van Århus, wat ongeveer 6 km van de binnenstad af ligt. Deze afstand is voor meer dan de helft bergafwaarts, en loopt voor de rest tamelijk vlak af.

De heenreis zou dus best snel moeten gaan, ware het niet dat ik na tien minuten fietsen mijn routebeschrijving al niet meer kon volgen. Een gelukje dat Denen zo goed Engels spreken, anders had ik nu waarschijnlijk ergens in Kopenhagen rondgefietst.

Na ongeveer een half uur zoeken had ik de lange weg naar beneden gevonden, en kon de afdaling beginnen.

Heerlijk… Ik voel me net een profwielrenner, zo hard als ik ging.

En dan kom je in Århus stad, waar de fietspaden sporadisch dwars door de autowegen heen lopen, en niet duidelijk wordt aangegeven waar je nu wél en níet mag fietsen. Ook nu raakte ik de weg kwijt, en heb ik ongeveer de halve binnenstad gezien op zoek naar het gemeentehuis (waar ik achteraf gezien al langs was gefietst, maar ik gewoon niet als zodanig had opgemerkt… )

De inschrijving ging veel sneller dan ik had durven dromen; binnen vijf minuten stond ik alweer buiten. Iets waar het gemeentehuis in Zeist een heilig voorbeeld aan kan nemen…

En toen moest ik ‘nog even terug’, om en route wat boodschappen te doen. De anderhalf uur vanaf dat moment zal ik proberen in steekwoorden uit te leggen.

“Wat een drama, Mogen hier auto’s?, Alweer stoplichten?, Dag schoonheid, Ben ik hier al eerder geweest?, , Oh shit… dat gaat hoog… Helling, Helling, Hé een Lidl!, Helling, Helling, HELLING.

Mijn retourtje binnenstad heeft mij bijna drie volle uren gekost, en ik voel me nu minstens zoveel levensjaren ouder. Maar mijn lijstje is compleet, en nu kan ik dus de rest van de dag gaan genieten van de zon die op mijn gazonnetje schijnt.

Aju!

Århus ligt in een van de meest heuvelachtige gebieden van Denemarken. Stijl zijn de hellingen niet, maar wel erg lang. Desondanks is het belangrijkste vervoermiddel hier de fiets. Denen fietsen af en aan op een soort van kruising tussen een mountainbike en een gewone fiets; ook wel Citybike genoemd, en iedereen heeft er een. Voor internationale studenten is het best lastig, want wie koopt er nou een fiets voor 5 maanden? Nou, we konden er een huren. Voor slechts 750 Kronen per semester (±100 euro) en een borg van 3000 Kronen (ruim 400 euro!!) kun je aanspraak maken op een nieuwe.

Maar welke student tovert in cash 400 euro uit zijn of haar zak…?

De oplossing kwam van mijn Deense huisgenoten. Want Denen zijn aardig. Heel aardig. Sterker nog, ik heb nog nooit zulke behulpzame mensen meegemaakt als mijn Deense huisgenoten! Na een rondleiding over het terrein, een bezoek aan de conciërge (geen lampen in mijn kamer… ahum?) vroeg een van hen of ik al een fiets had. Na mijn verhaal over het ‘huren’ moest hij hard lachen, en toonde hij mij een vehikel met lekke voor- en achterbanden, maar nog in goede staat.

Daarna had ik opeens drie man om mij heen die me hielpen met het repareren van de fiets, me meenamen naar de fietsenmaker en koffie zetten. Totale kosten voor mijn fiets? 50 Kronen voor een nieuwe achterband.
Hun motief: “See this as a welcome gift, it’s our spare bike. It’s yours now!”

Great succes!!

En dat is 'm dan... mijn scheurijzer voor de komende 4 maanden!

Beetje roestig, maar de oplettende kijker ziet hier zelfs versnellingen!! Geen overbodige luxe in deze heuvelachtige omgeving...

14 uur trein, 4 uur auto, gemeentehuis, supermarkt en uitpakken: drie kwartier slaap. Maar dan heb je ook wat! Om zeven uur vanmorgen reed ik Denemarken binnen, om zo tegen half 12 de deur van mijn eigen kamertje te openen. Deze is van alle gemakken voorzien, zoals eigen douche, toilet en gemeubileerde kamer. Alleen een lampje in de woonkamer zou leuk zijn… maar ik ben hier al lang tevreden mee en mag dus niet klagen! De (ietwat korte) fotoserie zal het een en ander verklaren over mijn reis, een anekdote om half 1 ’s ochtends zal spoedig verschijnen, evenals een filmpje dat ik gemaakt heb over mijn kamer.

Nu roept mijn bedje mij, dus ga ik stoppen voor vandaag.

Sjoerd Klumpenaar

Internationale profielen? Niet compleet zonder Facebook natuurlijk! Klik op de foto en vlieg naar mijn Facebook pagina! (Werkt alleen voor geregistreerde leden… en dan ook nog diegenen die ik zelf toevoeg!)

Sjoerd gaat internationaal, en kan dus niet langer volstaan met enkel een blogje op Hyves. Vandaar deze blog op WordPress. Hier bevindt u zich op de moeder aller blogwebsites, die internationaal bekeken en gelezen wordt.

Makkelijk voor mij, makkelijk voor u.

Anyway. Ik weet nog niet hoe de toekomst eruit zal zien, maar in elk geval ben ik van plan om op deze site op frequente basis foto’s, verhalen en zelfs filmpjes te gaan plaatsen zodat het Thuisfront (en dat zijn jullie) kan meegenieten in mijn Deense avontuur.

Op zondag 9 augustus zal ik rond de klok van zeven in de avond Nederland achter mij laten, om zo omstreeks de volgende dag tien uur Århus binnen te rijden. De eerste dagen kunnen wat hectisch zijn, maar ik laat zo snel mogelijk weer van mij horen.

Indtil da!! 🙂

With love, Sjoerd