Even een kort berichtje omdat er wat te vieren valt: Denemarken heeft zichzelf gisterenavond verzekerd van kwalificatie voor het WK 2010 in Zuid-Afrika, door in Kopenhagen met 1-0 van Zweden te winnen!

En sinds 10 augustus is mijn weblog 1.500 keer bekeken!

Hoera!
Groetjes uit Denemarken

– Sjoerd

Na een denderend feest in mijn huizenblok en een k/z – aterdag was het tijd om een stukje te gaan rennen. En niet zomaar. Sinds ik vakantie heb leek het mij wel een strak plan om de zee te gaan bekijken. ( Tja, je zit in een havenstad of je zit er niet!)

Zo gezegd, zo gedaan. Ware het niet dat het Deense weer zich de afgelopen weken vooral als een wolf in schaapskleren manifesteert.

Zo ook vandaag.

De heenweg (vijf kilometer bergafwaarts) was prima. Een stevige bries, maar niet in de rug, wat dus weer betekend dat de trip naar boven de wind ook niet tegen hebben. Dat klonk logisch, dus gokten we het erop geen bus te hoeven gebruiken. Na de fietsen geparkeerd te hebben was het nog zeker 2 km lopen voordat het strand zelf begon… Hekken, rotsen en kiezels zo groot dat het eigenlijk wel stenen waren waren hinderlijke obstakels. Maar uiteindelijk was daar het strand.

En het strand was leuk. Van gigantische kwallen tot even zo kleine husky-hondjes, en van tot zonneschijn (?!!?) tot regen. Alles had het strand. Vooral zonneschijn, al waaide het zeker windkracht zes en vlogen angstwekkend grijze wolken met hoge snelheid voorbij.

In tegenstelling tot andere keren sluit ik vanavond eens positief af. Want wat nog komen moest was de helse terugweg bergop, met een doorweekt trainingsjackje aan, de wind VOL tegen en niet te vergeten een regenbui die alles nog iets erger maakte. Lachende Deense meisjes langs de kant en mensen die vanuit de McDonald’s breed grijnzend een hap nemen van een hamburger. “Kijk daar, je zou die fietsers maar zijn!”

Nee, ik blijf op het strand.

Want het strand had alles. En dus ook regen. Dit in combinatie met de al aanwezige zonneschijn levert het bijzondere tafereel op dat ze hier in Denemarken “regnbue” noemen.

Wij kennen het als regenboog. Deze zakte in zee en was heel, heel mooi.

Officieel is het volgens mij nog zomer, maar hier hebben we het ‘geluk’ dat we alvast een dik voorschot mogen nemen op de herfst. Rood en geel gekleurde bladeren dwarrelen al van bomen die geteisterd worden door de meest smerige regen die ooit is uitgevonden: Miezer.

Bah,  ik heb een hekel aan de herfst.

Net zoals ik een hekel heb aan kappers. Vaak niet alleen aan de persoon, maar ook aan de ( oké, best noodzakelijke) dienst die ze verlenen: knippen.

In die zin kan mijn hoofd het best vergeleken worden met een knotwilg. Het ziet er maar een hele korte periode leuk uit, en dan moet alles eraf… Wat overblijft is vaak dan ook niet om aan te zien…

Vandaag besloot ik dus om maar eens te gaan, want bij een nieuw seizoen hoort een nieuwe jas en bij een nieuwe jas een nieuw kapsel. Ik stap binnen, ga zitten en begroet het altijd vragende ‘Hej..?‘ met een vrolijk ‘Hello!’ De man kijkt terug naar zijn klant, om zich vervolgens met gefronste wenkbrauwen om te draaien.

“hvad siger du?”

– “Just hello…”

Er volgt een kort gesprek met een andere kapster, waarna er een derde bij moet komen om mij te vragen of ik voor een knipbeurt kom (nee genie, voor een pedicure) en – ook al staat het anders op de natgeregende etalageruit – ik zonder afspraak niet welkom ben. Ik mag mijn naam zeggen, (na drie keer herhalen en dan maar spellen staat er nog ‘sgoead’) en morgen terugkomen.

Dat kunnen ze dus mooi vergeten.

Eenmaal thuisgekomen realiseer ik me dat ik mijn camera in moeders’ auto heb laten liggen, en ik dus geen foto’s kan nemen totdat twee maatjes van mij hier langskomen om het stuk techniek weer voor mij mee te nemen. Alweer een goede reden om langs te komen heren!

Dan gaat de telefoon. +1876 en dan een lang getal knippert op mijn scherm. Ik neem op, en na wat gestommel wordt aan de andere kant de hoorn erop gegooid.

Beste persoon die mij vanuit Jamaica probeert te bellen, als u een gesprek wilt voeren is het misschien een goed begin om iets terug te zeggen als ik opneem…!

Zo zonnig als het gisteren was, zo depressief en grijs is Århus vandaag. Stromende regen verergerde de dikke nederlaag die wij vandaag incasseerden met een facor drie, en als je dan als klap op de vuurpijl ook nog 15 vuile tenues mee naar huis krijgt is de dag helemaal compleet. Misschien bedoelen ze dit met de culture-clash: een klein vervelend moment waar je normaal gesproken om lacht, en wat nu ineens een reden is om het nieuwe land waarin je woont wel te kunnen schieten en het eerste vliegtuig terug te pakken.

Allemaal wetenschappelijk bewezen, dus ik zal wel niet de eerste zijn…

Goed, tot zover mijn zondagmorgendepressie, over tot de orde van de dag. Want er wordt nog hard gewerkt aan Danmarks Journalisthøjskolen… De eerste module is afgerond, en op dit moment bevind ik mij in de tweede week Risk Reporting, een cursus waar ik erg naar uitkeek. En terecht! Mijn docent, Jesper Strudsholm, is Afrika-correspondent voor Politiken – de meest prestigieuze krant van Denemarken. Deze man heeft op en over letterlijk het halve continent verhalen geschreven, reportages gemaakt en gefotografeerd: een hele eer om van zo’n ervaringsdeskundige les te krijgen. We gaan ons richten op Somalië en de vele en ingewikkelde conflicten waardoor dit land verscheurd is, met morgenavond een ontmoeting met de Somalische gemeenschap in de stad… En dat alles in de stromende regen -begin er maar aan!

Grappig trouwens, dat Nederlanders als ze het even niet meer weten gelijk over het weer beginnen.

Ach ja… Nederland. dik 1000 kilometer hiervandaan, maar eigenlijk toch heel dichtbij. Dit mocht ik binnen zeven dagen drie keer ervaren.

Het begon maandag, toen ik te maken kreeg met de zesde lekke band sinds mijn aankomst (ze moesten al dat vervloekte glas eens van die fietspaden halen!). Naar huis lopend met mijn fiets viel mijn oog op een koperen muntje dat op de grond lag. Het bleek een bekraste Nederlandse eurocent. Wat doet een Nederlandse eurocent, al enige jaren afgeschreven in haar thuisland, in vredesnaam op de Deense tegels?!

Ik beschouwde het als een teken.

Het tweede teken kwam gisterenavond. Na dik twee uur tijd verspild te hebben terwijl ik met Nederland skype-te besloot ik om mijn was te gaan doen. Het stukje lopen naar het washok was mij normaal gesproken te vermoeiend, maar nu ik geen fiets had verviel elk ander alternatief dan de benenwagen. Na een stukje gelopen te hebben stuitte ik op iets wat ik nog een keer moest bekijken om het echt te geloven.

Een oranje wuppy, inclusief AH-lintje.

Staande naast dit oer-Hollandse bolletje wol begon ik werkelijk te twijfelen of er een hogere macht mij iets probeerde duidelijk te maken. Zoekt Nederland contact met mij? Eenmaal terug in mijn woonblok maakte ik aanstalten om een tosti te bakken. Komt mijn Russische huisgenoot binnen:

“Hey Sjugt (mijn naam is en blijft lastig voor ze), you want one of these? Bought it in a shop downtown, very nice!”

– terwijl hij mij een stroopwafel aanbood.

Ik wist het zeker, Nederland zal altijd bij mij in de buurt blijven.

Het is alweer een tijdje geleden sinds mijn laatste teken van leven. Een aantal tijdrovende activiteiten hebben mijn pad gekruist de afgelopen anderhalve week, en zodoende heb ik niet echt veel tijd gehad om verantwoording af te leggen aan het Thuisfront.

Zo, da’s eruit.

En moment d’ecrire bevind ik mij in een gruwelijk goedkoop ecologisch hostel in hartje Kopenhagen. Zonder grapjes. het is een bijzondere plek hier. Opgezet door een groep (politiek nogal links-georiënteerde) jongelui is dit de best betaalbare thuisbasis voor elke Deense en/of buitenlandse reiziger in Kopenhagen. Én ecologisch! Wat inhoudt dat de ecologisch gekweekte schimmel tussen de planken zit, er hoogstwaarschijnlijk een nog onontdekte biodiversiteit in het doucheputje woont en dat de toiletten met regenwater worden doorgespoeld.

Maar het is goedkoop, en krijgt daarvoor de originaliteitsprijs hier in de hoofdstad van mijn nieuwe thuisland. Want laat ik eerlijk wezen, ik voel mij net een bedelaar bij een Ferrari-dealer. Zakje chips? 3,5 euro, huismerk. Glas kraanwater in een restaurant? €1,20, de schoften. Kopje koffie op de hoek (Ok, merkkoffie, maar in een kartonnen bekertje): 4 euro!!

Om mijzelf te sparen heb ik ervoor gekozen om hier maar niet te gaan stappen, want ik zou toch zeker een bank moeten beroven om hier een leuke avond te hebben, en dat was toch niet het plan…

En dan is er ook nog zoiets als school, want daarom zit ik hier. Deze week staat in het teken van internationaal nieuws verslaan, en daar komt nogal wat bij kijken in de stad waar over minder dan 100 dagen de COP15 EU Klimaattop wordt gehouden.

In 1 dag luisterde ik naar
– Een vrij uitgebreid welkomstwoord in het International Press Centre
– Twee sprekers van het European Environmental Agency
– Een buitenlandcorrespondent
voordat ik mij kon wijden aan 2 artikelen en 1 video waarvan ik nog geen onderwerp had, maar al wel een deadline kreeg voorgeschoteld: morgenmiddag 17:00.

Savage, as the English call it.

Maar verder is het hier prachtig. Ik hoef slechts enkele minuten lopen langs de Nørrebrogåde te lopen, en ik bevind ik mij in het oude centrum van Kopenhagen, met zijn hoge en lange gebouwen in verschillende kleuren. (Foto’s zijn er ook!)

Mijn programma stopt om 17:00 morgenmiddag, en vanaf dat moment begint mijn leven. Dán gaan de remmen los, het gas open, en het eerste blikje Carlsberg eraan geloven. Ik kan niet wachten.

Vi Ses!

De weg naar succes kent vele drempels, en is omgeven door flitspalen, plots overstekende kinderen en van rechts komende fietsers.

Er zijn echter ook sluiproutes, en ik was gelukkig genoeg om er een te vinden. De slaap. Want die heb je hard nodig als je naar succes verlangt.

Op een uitgeslapen dag als vandaag kan je al die dingen nét even iets beter hebben.

Op tijd het bed uit om me klaar te maken voor een voetbalwedstrijd in Stautrup – een gehucht buiten Århus waarvan ik nooit had gedacht er ooit te zullen komen, lopend omdat ik nog altijd een lekke achterband heb, de schaafwond die ik na de (overigens met 1-5 gewonnen wedstrijd) op mijn elleboog heb zitten en het feit dat ik morgen weer om 09;00 in de schoolbanken zit.

Dit laatste treft mij hard, omdat het nu al bijna 1:00 is en er geen papa of mama meer in de buurt is die je vertelt dat je als de sodemieter moet gaan slapen omdat het anders niet goed met je komt.

Ik hou van het studentenleven!

Leek me een mooie afsluiter.

Welterusten!

Oja, dan nog die bankrovers! Een niet bepaald alledaagse reden waarom wij ineens niet meer naar buiten mochten…

Police dog killed in shootout

There has been shooting in connection with an armed robbery near Århus. A police dog has been killed.

– Foto: THOMAS BORBERG

Shots were exchanged this morning between robbers and police following an armed bank robbery at a Nordea bank branch near Århus. A police dog was killed during the exchange, which took place as the robbers made their getaway.

A large number of officers had been sent to Hasle, which is just west of Århus, during the bank robbery at the Nordea branch on Hasle Torv (square). The police dog was killed during the chase following the robbery.

It is unclear how much money was taken from the bank, although there have been reports that the proceeds were wrecked by security ink. The area between Denmark’s School of Journalism and the Hasle ringroad has been cordoned off as police search the area.

Police say a 32-year-old Lithuanian was detained after the robbers dumped their Audi vehicle and ran off on foot. Another two suspects are being sought – both believed to be from Eastern Europe.

On Tuesday of this week, the Danske Bank branch in Lystrup north of Århus was the target of an armed robbery by three French-speaking men. Their torched vehicle was eventually found in Holland after a Europe-wide search.

Ja mensen, van het één komt het ander…

In het kader van dit mooie gezegde zit ik nu dodelijk vermoeid achter de laptop en besluit ik zojuist mijn bedje in te duiken zodra dit stukje af is. Ik was ook al zo moe toen ik net voor de derde keer probeerde om mijn band te plakken. Die was ook al lek toen ik vanmiddag naar voetbaltraining moest, dus kon ik daarheen lopen. De terugweg van het veld naar huis was ook al niet al te best vanwege de toch wel pittige training (vooral als je al in geen drie maanden meer normaal hebt getraind.)

Naar het voetbalveld lopen ging nog wel, want ik had de kans om op school even uit te rusten terwijl ik luisterde naar het praatje van de aardige bibliotheek-juffrouw die mij alle ins en outs van onze superdeluxe hypermoderne en na vijven gesloten schoolbieb verklaarde. Een half uurtje zitten kon ik best gebruiken na de lange ochtend die ik had in het Rådhus van Århus… De rondleiding was normaal gesproken wel te behappen geweest, ware het niet dat de eerdere lezing over milieu- en waterkwesties en Deense boomkikkers mij totaal buiten westen had geslagen…

Niet dat ik me al goed voelde toen ik (anderhalve minuut te laat) het gemeentehuis binnenstormde. Dit had weer alles te maken met de avond ervoor. Ik mocht van geluk spreken dat ik de goede – en tevens laatste –  bus naar huis kon krijgen; de bus die ik eerder nam vanaf het barbequefeestje in de haven bleek de verkeerde kant uit te gaan, waar ik natuurlijk pas achter kwam toen ik al een paar kilometer de stad uit was. Dit in combinatie met een lange dag Engels praten zorgde ervoor dat al het voorgaande ertoe leidt dat ik er nu van pure vermoeidheid een eind aan ga draaien.

Het ga jullie allemaal goed in het Nederlandse, en pas op voor het onweer dat vanuit Duitsland onze kant uit komt.

Aju!

Als ik uit mijn raam kijk zie ik enkel regen. Het was een lange dag vandaag, veel langer dan ik me had voorgesteld… Na een introductie door de school heb ik drie uur nonstop Deens geleerd van een nogal hyperactieve, onafgebroken pratende Deense docente, die net als alle Engelstaligen verrassend veel moeite bleek te hebben met mijn naam.

“Jeg hedder Sjoerd
Jeg kommer fra Holland
Jeg er Sult”

Kan ik gewoon zeggen, geen probleem: Great succes!

En dat was nog niet eens alles. Ik besloot mijn Deenstalige dag met een internationaal uurtje shoppen, in de meest internationale woonmall ter wereld:

Ikea.

Ik heb hier een kokosnotenplant gekocht, in de meest letterlijke zin van het woord.

Nu denk je dat mijn dag geslaagd is, maar niets is minder waar. Ik ga nu mijn jas aantrekken, mijn paraplu openklappen, en twee kilometer door de regen lopen richting de plaatselijke supermarkt.

Hav det godt!

Past mooi bij de vlag, zullen we maar zeggen.

En jawel, een échte kokosnoot!