Sjoerdzki's Weblog

Ik dacht niet dat ik het nog zou meemaken… Maar, á la Scheringa: in het verleden behaalde resultaten bieden godzijdank geen garantie voor de toekomst!

Zojuist is namelijk bevestigd dat een Nederlandse delegatie bestaande uit Maurijn Stoeten en Nils de Pee mijn verblijf in Århus komt vervrolijken!!

Data en reisschema’s volgen, maar vast staat dat dit een belangrijke gebeurtenis is. Er moeten voorbereidingen getroffen worden, en dus zal ik morgen maar eens wat Deense ‘verfrissingen’ inslaan. Van al dat zitten in de trein kunnen de twee heren namelijk best eens dorstig worden!

Geschatte aankomst: Woensdagavond.

YES!

Je mag mensen niet afrekenen op hoe ze eruit zien of wat hun cultuur betreft. Zelfs de Denen niet.

Tot op zekere hoogte sta ik hier voor 100% achter, maar men kan ook te ver gaan.

Want na Snoop Dogg in het verleden en Milow in het vooruitzicht, en zelfs na een complete muziekweek weet de gemiddelde Deen in Århus nog steeds niet wat échte muziek is. Dat wil zeggen, volgens mijn huidige vooruitzichten en een (vanzelfsprekend representatieve) rondvraag onder mijn Deense huis- en klasgenoten. Deze wijst uit dat niemand hier ooit van Shantel heeft gehoord, en na de eerste noten van ‘Disko Partizani’ gelijk zijn of haar hoofd wegdraait.“Det lydert som lort”…

Denen snappen het gewoon niet.

Neem ter vergelijking de rest van mijn woonblok. Het Zweedse meisje ging uit haar dak, en de Rus zette spontaan een complete volksdans-sessie op de planken.

Deze case is slechts een bevestiging van datgene wat ik al wist. Ik trok de conclusie al in onze ‘Friday Bar’, waar ik in anderhalf uur tijd vier verschillende songs van de Backstreet Boys voorbij hoorde komen, waar Britney, Boten Anna en de Spice Girls ook niet mochten ontbreken. De Denen reageerden helemaal niet beduusd, ze vonden het zelfs leuk!

Het is waarschijnlijk niet voor niets dat groepen als Aqua en The Cartoons uit Denemarken komen…

De Cartoons

En Aqua

Goed, tot zover het Deense muziekrepertoire, terug naar het onze. Aan iedereen die na het luisteren nog niet gillend is afgehaakt wil ik mijn dank uiten, en ook duidelijk maken hoe erg de situatie is in dit land. Want ik kreeg dus niemand mee naar het optreden van Shantel vanavond, en dus ga ik naar alle waarschijnlijkheid maar zelf. Ik zal niet verbaasd zijn als het een rustige avond wordt, waar ik veel niet-Denen ga ontmoeten.

Stiekem toch interesse?

Hvor? Club Train
Hvornår? Torsdag den 15. Oktober
Tider? Kl. 21:00
Pris: Kun 130 Kroner!

Vi ses i aften,

Sjoerd

Een heuse hype onder Deense jongeren is tatoeages. Van Manchester-United-logo’s tot poppetjes met ballonnen tot aan complete tribals over rug en schouder: Niks is te gek voor de (vaak nog geen 25 jaar oude) Deense jongere. Want ja, je bent jong en je wilt wat.

In Nederland zweemt er een soort van stigma over tatoeages. “Zonde, Asociaal, Spuuglelijk” hoor je vaak terug bij bezorgde moeders en ouderen op bankjes. Nu schuilt daar een kern van waarheid in (je moet toch wel heel diep zitten om het Feyenoord-logo in je arm te laten kerven,) maar tattoo’s kunnen – mits goed gekozen, ontworpen en geplaatst – ook erg mooi zijn.

Ik vond het tijd voor een korte studie.

Tatoeëren blijkt eeuwenoud, ouder nog dan het eerste schrift. Het was niks meer of minder dan een versiering van het lichaam, en dat is het nog steeds. De Deense tatoeage-artiest Erik Reime durft het zelfs “een menselijke behoefte” te noemen. “Niet iedereen durft, maar de behoefte is er,” zet hij op zijn website www.tattoo.dk.

Zit opzich wel iets in, want wij mensen houden er nou eenmaal van om onszelf te versieren. (Wederom een verschil met pinguïns, hoera!)

Weer terug naar de Manchester-logo’s. Deze zouden smakeloos zijn, en niet op (bijvoorbeeld) de werkvloer thuishoren. Maar waarom mag je dan wel in een roze overhemd komen? En met knaloranje schoenen? Is het niet een kwestie van persoonlijke smaak? Je baas hoeft het toch immers niet op zijn arm te dragen…

Aan de andere kant hoef je ook weer niet alles te laten zien wat je er leuk uit vindt zien of wat naar jouw mening smaakvol is. Als mijn docent in louter paars ondergoed met kanten randjes en met een indianentooi op binnen zou komen stappen zou ik toch ook aan zijn mentale gesteldheid gaan twijfelen.

Maar dan zijn daar de plaatjes met betekenis. Een verwijzing naar een overleden persoon, iemand die je liefhebt of een belangrijke gebeurtenis in iemands leven in de vorm van een plaatje of tekst, opdat je het eeuwig bij je kan dragen. En da’s toch best een mooie gedachte, nietwaar? Als er een diepere gedachte of gevoel achter zit is het makkelijker verklaren hoe en waarom iets staat zoals het er staat: dus sneller toelaatbaar.

Kortom:
– het moet netjes blijven (Wat is ‘netjes’?)
– het moet niet openlijk te zien zijn (wat is ‘openlijk’?)
– er moet, om het plaatsen te rechtvaardigen, een diepere betekenis achter zitten (wat is een ‘diepere gebeurtenis’? Is de dood van mijn kanariepietje reden genoeg om een gifgroene vogel in mijn pols te laten branden?)

Oké, het blijft lastig. Maar ik zeg dat een mooie tattoo zeker moet kunnen, en dat ik niet uitsluit ooit eens iets op mijn lijf te laten zetten.

I♥MAMA onder mijn linkeroksel en I♥PAPA onder de rechter. Voldoet zowaar aan alle criteria!

♥ uit Danmark!

Even een kort berichtje omdat er wat te vieren valt: Denemarken heeft zichzelf gisterenavond verzekerd van kwalificatie voor het WK 2010 in Zuid-Afrika, door in Kopenhagen met 1-0 van Zweden te winnen!

En sinds 10 augustus is mijn weblog 1.500 keer bekeken!

Hoera!
Groetjes uit Denemarken

– Sjoerd

Na een denderend feest in mijn huizenblok en een k/z – aterdag was het tijd om een stukje te gaan rennen. En niet zomaar. Sinds ik vakantie heb leek het mij wel een strak plan om de zee te gaan bekijken. ( Tja, je zit in een havenstad of je zit er niet!)

Zo gezegd, zo gedaan. Ware het niet dat het Deense weer zich de afgelopen weken vooral als een wolf in schaapskleren manifesteert.

Zo ook vandaag.

De heenweg (vijf kilometer bergafwaarts) was prima. Een stevige bries, maar niet in de rug, wat dus weer betekend dat de trip naar boven de wind ook niet tegen hebben. Dat klonk logisch, dus gokten we het erop geen bus te hoeven gebruiken. Na de fietsen geparkeerd te hebben was het nog zeker 2 km lopen voordat het strand zelf begon… Hekken, rotsen en kiezels zo groot dat het eigenlijk wel stenen waren waren hinderlijke obstakels. Maar uiteindelijk was daar het strand.

En het strand was leuk. Van gigantische kwallen tot even zo kleine husky-hondjes, en van tot zonneschijn (?!!?) tot regen. Alles had het strand. Vooral zonneschijn, al waaide het zeker windkracht zes en vlogen angstwekkend grijze wolken met hoge snelheid voorbij.

In tegenstelling tot andere keren sluit ik vanavond eens positief af. Want wat nog komen moest was de helse terugweg bergop, met een doorweekt trainingsjackje aan, de wind VOL tegen en niet te vergeten een regenbui die alles nog iets erger maakte. Lachende Deense meisjes langs de kant en mensen die vanuit de McDonald’s breed grijnzend een hap nemen van een hamburger. “Kijk daar, je zou die fietsers maar zijn!”

Nee, ik blijf op het strand.

Want het strand had alles. En dus ook regen. Dit in combinatie met de al aanwezige zonneschijn levert het bijzondere tafereel op dat ze hier in Denemarken “regnbue” noemen.

Wij kennen het als regenboog. Deze zakte in zee en was heel, heel mooi.