Sjoerdzki's Weblog

Officieel is het volgens mij nog zomer, maar hier hebben we het ‘geluk’ dat we alvast een dik voorschot mogen nemen op de herfst. Rood en geel gekleurde bladeren dwarrelen al van bomen die geteisterd worden door de meest smerige regen die ooit is uitgevonden: Miezer.

Bah,  ik heb een hekel aan de herfst.

Net zoals ik een hekel heb aan kappers. Vaak niet alleen aan de persoon, maar ook aan de ( oké, best noodzakelijke) dienst die ze verlenen: knippen.

In die zin kan mijn hoofd het best vergeleken worden met een knotwilg. Het ziet er maar een hele korte periode leuk uit, en dan moet alles eraf… Wat overblijft is vaak dan ook niet om aan te zien…

Vandaag besloot ik dus om maar eens te gaan, want bij een nieuw seizoen hoort een nieuwe jas en bij een nieuwe jas een nieuw kapsel. Ik stap binnen, ga zitten en begroet het altijd vragende ‘Hej..?‘ met een vrolijk ‘Hello!’ De man kijkt terug naar zijn klant, om zich vervolgens met gefronste wenkbrauwen om te draaien.

“hvad siger du?”

– “Just hello…”

Er volgt een kort gesprek met een andere kapster, waarna er een derde bij moet komen om mij te vragen of ik voor een knipbeurt kom (nee genie, voor een pedicure) en – ook al staat het anders op de natgeregende etalageruit – ik zonder afspraak niet welkom ben. Ik mag mijn naam zeggen, (na drie keer herhalen en dan maar spellen staat er nog ‘sgoead’) en morgen terugkomen.

Dat kunnen ze dus mooi vergeten.

Eenmaal thuisgekomen realiseer ik me dat ik mijn camera in moeders’ auto heb laten liggen, en ik dus geen foto’s kan nemen totdat twee maatjes van mij hier langskomen om het stuk techniek weer voor mij mee te nemen. Alweer een goede reden om langs te komen heren!

Dan gaat de telefoon. +1876 en dan een lang getal knippert op mijn scherm. Ik neem op, en na wat gestommel wordt aan de andere kant de hoorn erop gegooid.

Beste persoon die mij vanuit Jamaica probeert te bellen, als u een gesprek wilt voeren is het misschien een goed begin om iets terug te zeggen als ik opneem…!

Zo zonnig als het gisteren was, zo depressief en grijs is Århus vandaag. Stromende regen verergerde de dikke nederlaag die wij vandaag incasseerden met een facor drie, en als je dan als klap op de vuurpijl ook nog 15 vuile tenues mee naar huis krijgt is de dag helemaal compleet. Misschien bedoelen ze dit met de culture-clash: een klein vervelend moment waar je normaal gesproken om lacht, en wat nu ineens een reden is om het nieuwe land waarin je woont wel te kunnen schieten en het eerste vliegtuig terug te pakken.

Allemaal wetenschappelijk bewezen, dus ik zal wel niet de eerste zijn…

Goed, tot zover mijn zondagmorgendepressie, over tot de orde van de dag. Want er wordt nog hard gewerkt aan Danmarks Journalisthøjskolen… De eerste module is afgerond, en op dit moment bevind ik mij in de tweede week Risk Reporting, een cursus waar ik erg naar uitkeek. En terecht! Mijn docent, Jesper Strudsholm, is Afrika-correspondent voor Politiken – de meest prestigieuze krant van Denemarken. Deze man heeft op en over letterlijk het halve continent verhalen geschreven, reportages gemaakt en gefotografeerd: een hele eer om van zo’n ervaringsdeskundige les te krijgen. We gaan ons richten op Somalië en de vele en ingewikkelde conflicten waardoor dit land verscheurd is, met morgenavond een ontmoeting met de Somalische gemeenschap in de stad… En dat alles in de stromende regen -begin er maar aan!

Grappig trouwens, dat Nederlanders als ze het even niet meer weten gelijk over het weer beginnen.

Ach ja… Nederland. dik 1000 kilometer hiervandaan, maar eigenlijk toch heel dichtbij. Dit mocht ik binnen zeven dagen drie keer ervaren.

Het begon maandag, toen ik te maken kreeg met de zesde lekke band sinds mijn aankomst (ze moesten al dat vervloekte glas eens van die fietspaden halen!). Naar huis lopend met mijn fiets viel mijn oog op een koperen muntje dat op de grond lag. Het bleek een bekraste Nederlandse eurocent. Wat doet een Nederlandse eurocent, al enige jaren afgeschreven in haar thuisland, in vredesnaam op de Deense tegels?!

Ik beschouwde het als een teken.

Het tweede teken kwam gisterenavond. Na dik twee uur tijd verspild te hebben terwijl ik met Nederland skype-te besloot ik om mijn was te gaan doen. Het stukje lopen naar het washok was mij normaal gesproken te vermoeiend, maar nu ik geen fiets had verviel elk ander alternatief dan de benenwagen. Na een stukje gelopen te hebben stuitte ik op iets wat ik nog een keer moest bekijken om het echt te geloven.

Een oranje wuppy, inclusief AH-lintje.

Staande naast dit oer-Hollandse bolletje wol begon ik werkelijk te twijfelen of er een hogere macht mij iets probeerde duidelijk te maken. Zoekt Nederland contact met mij? Eenmaal terug in mijn woonblok maakte ik aanstalten om een tosti te bakken. Komt mijn Russische huisgenoot binnen:

“Hey Sjugt (mijn naam is en blijft lastig voor ze), you want one of these? Bought it in a shop downtown, very nice!”

– terwijl hij mij een stroopwafel aanbood.

Ik wist het zeker, Nederland zal altijd bij mij in de buurt blijven.

Het is alweer een tijdje geleden sinds mijn laatste teken van leven. Een aantal tijdrovende activiteiten hebben mijn pad gekruist de afgelopen anderhalve week, en zodoende heb ik niet echt veel tijd gehad om verantwoording af te leggen aan het Thuisfront.

Zo, da’s eruit.

En moment d’ecrire bevind ik mij in een gruwelijk goedkoop ecologisch hostel in hartje Kopenhagen. Zonder grapjes. het is een bijzondere plek hier. Opgezet door een groep (politiek nogal links-georiënteerde) jongelui is dit de best betaalbare thuisbasis voor elke Deense en/of buitenlandse reiziger in Kopenhagen. Én ecologisch! Wat inhoudt dat de ecologisch gekweekte schimmel tussen de planken zit, er hoogstwaarschijnlijk een nog onontdekte biodiversiteit in het doucheputje woont en dat de toiletten met regenwater worden doorgespoeld.

Maar het is goedkoop, en krijgt daarvoor de originaliteitsprijs hier in de hoofdstad van mijn nieuwe thuisland. Want laat ik eerlijk wezen, ik voel mij net een bedelaar bij een Ferrari-dealer. Zakje chips? 3,5 euro, huismerk. Glas kraanwater in een restaurant? €1,20, de schoften. Kopje koffie op de hoek (Ok, merkkoffie, maar in een kartonnen bekertje): 4 euro!!

Om mijzelf te sparen heb ik ervoor gekozen om hier maar niet te gaan stappen, want ik zou toch zeker een bank moeten beroven om hier een leuke avond te hebben, en dat was toch niet het plan…

En dan is er ook nog zoiets als school, want daarom zit ik hier. Deze week staat in het teken van internationaal nieuws verslaan, en daar komt nogal wat bij kijken in de stad waar over minder dan 100 dagen de COP15 EU Klimaattop wordt gehouden.

In 1 dag luisterde ik naar
– Een vrij uitgebreid welkomstwoord in het International Press Centre
– Twee sprekers van het European Environmental Agency
– Een buitenlandcorrespondent
voordat ik mij kon wijden aan 2 artikelen en 1 video waarvan ik nog geen onderwerp had, maar al wel een deadline kreeg voorgeschoteld: morgenmiddag 17:00.

Savage, as the English call it.

Maar verder is het hier prachtig. Ik hoef slechts enkele minuten lopen langs de Nørrebrogåde te lopen, en ik bevind ik mij in het oude centrum van Kopenhagen, met zijn hoge en lange gebouwen in verschillende kleuren. (Foto’s zijn er ook!)

Mijn programma stopt om 17:00 morgenmiddag, en vanaf dat moment begint mijn leven. Dán gaan de remmen los, het gas open, en het eerste blikje Carlsberg eraan geloven. Ik kan niet wachten.

Vi Ses!